Debbie Sanders

Tranende wilgen

Een zonnig weekend kondigt zich aan. Het is nog stil als we de parking in de haven van het dorpje Drimmelen oprijden. Zelfs Café Watersport is nog gesloten, maar gelukkig zien we de eigenaar achteraan bezig. Een driepersoonskano wordt te water gelaten. Wat onwennig kruipen we erin, samen met twee rugzakken en een waterdichte ton.

Er staat redelijk wat wind en we worden aangeraden heel hard te peddelen om de brede rivier de Amer over te kunnen steken. Het is ook opletten geblazen voor de vrachtschepen. Zo gezegd, zo gedaan. Bij aanvang hebben we de indruk amper vooruit te komen. De stuurvrouw achteraan heeft heel wat werk om bij te sturen. Ons kaartje van het gebied is ondertussen flink doorweekt, en we waren het met de wind bijna kwijt.

Aan de oversteekplaats voor kanoërs, trekken we de boot uit het water naar boven om hem dan weer te laten zakken in de rustige kreken van de Biesbosch. Tussen hoog riet, varen we door het Zijkgat en het Middelgat van de Plomp. Tijd om aan te leggen. De boot ligt maar aan één kant vast, en als Lies wil uitstappen, begint hij af te drijven. We zijn nog maar één uur onderweg en de eerste doop is al een feit.

Lies denkt uit te kunnen drogen op de zonnige oever, tot de eerste druppels van de wilgen op ons neervallen. We begrijpen het niet; er is geen wolk te bekennen. De ‘regen’ is eigenlijk boomsap afkomstig van lekkende schuimproppen, veroorzaakt door de wilgenschuimcicade. Het schuim moet de larven beschermen tegen predatoren (zoals vogels), parasieten en uitdroging.

Bij de brug aan de Straat van Sint-Jan gaan we een eindje wandelen op de Benedenste Jannezand. De waterjuffers en libellen vliegen in het rond of zijn aan het paren. Het onderscheid tussen beide soorten is het best merkbaar aan de wijze waarop ze hun voor- en achtervleugels in rust houden, bij juffers is dit boven het lichaam terwijl dit bij libellen langs weerszijden van het ietwat bredere lichaam is. Een dode mol wordt ook eens van nabij onderzocht.

We varen verder door het Gat van de Plomp naar het Middelveld, waar we enkele kanalen vinden die enkel voor kanoërs toegankelijk zijn. Een koppel meerkoeten heeft een nest op het water gemaakt. De jongen beginnen al wat op hun eigen poten te staan.

Heerlijk, die groene rust. Nu nog een plekje vinden voor de picknick maar de netels groeien hier veel te weelderig. Als we een wei gevonden hebben en onze boot perfect achteruit in het riet hebben geparkeerd, komt opeens een kudde koeien te voorschijn die op de flanken van het spaarbekken ‘De Gijster’ grazen. We kunnen niet snel genoeg terug de boot in. Een echte aanlegplaats vinden we pas aan Langejan.

We varen verder naar het noorden van het gebied richting Ganzennest, waar we willen bivakkeren. Fuuten duiken weg in het water. Het wordt opvallend rustig op het water en ik begin me toch wat zorgen te maken over onze richting. Een motorbootje passeert als geroepen. “Komen jullie helemaal met de kano vanuit Drimmelen?!?” We blijken al veel verder opgeschoten dan eerst gedacht…gelukkig wel in de goeie richting. Navigeren op het water is toch een specialiteit op zich, en ik beklaag me dat ik mijn kompas niet bij heb.

Nabij Doolhof maken we weer een wandeling. Hier is niet zoveel te zien, behalve dan een oorvormige paddestoel en een roodzwarte vlinder. We moeten wat moeite doen om onze kano aangelegd te krijgen tussen al die oude houten zeilboten waarmee de Nederlands nu gaan varen.

Bootje trekken

De volgende ochtend gaan we van start terwijl iedereen nog lijkt te slapen. We varen terug het Buiten Kooigat in en willen afslaan in een kleinere kreek. Enkele bevers zijn er aan het werk. Wat verder blijkt te weinig water te staan en keren we terug, om het bij Biezengors beoosten Honderd en Dertig opnieuw te proberen. Waar de Nederlanders die namen toch halen, het is ons een raadsel.

Het waterpeil wordt steeds lager en na een tijd moeten we uit de boot om hem voort te trekken, in de hoop dat het verder weer wat beter wordt, maar het is opletten geblazen niet te diep weg te zakken in het slik. Om beurten gaan we met de boot sleuren door een rieten doolhof. Best een lastig karwei en pijnlijk voor de voeten met die afgebroken rietstengels. Toch maar best in hoogtij hier komen varen. Uiteindelijk komen we weer op hetzelfde punt uit. We besluiten gewoon terug te varen via Gat van de Slek en Gat van de Vloeien naar Gat van de Kerksloot. Op deze brede waterloop is het redelijk drukker met allerlei kleine en grote gemotoriseerde boten. Onze noorderburen kijken ons vanop het dek ietwat verdwaasd aan. “Kees, moet je die drie vrouwen nou zien in die kanoooooh!”

Het is voor ons best opletten geblazen om niet aangevaren te worden en we peddelen dan ook hard door naar de uitzichtsheuvel vanwaar we alles ook eens vanbovenuit kunnen bekijken. Geef ons maar die stille en nauwe kreken van de Biesbosch maar!