Debbie Sanders | Reiswebsite

GR ≠ Goede Richting

• Afstand: 22km

Via Nispert, een buitenwijk van Eupen, stappen we richting het befaamde Osthertogenwald. Niet zomaar een saaie aanlooproute, zo blijkt. We duiken het eerste, het beste bospaadje in en sukkelen dan via een tuin de weg weer op. In Nispert bewonderen we verschillende beschermde monumenten zoals de Sint-Niklauskapel.

We lopen het Osthertogenwald binnen, en komen al snel de GR56 tegen. We nemen links en steken de Diebach over die hier kronkelend door groene weiden een weg zoekt naar de Weser. Blindelings volgen we de witrode markeringen en komen pas laat tot het besef dat we de GR in de verkeerde richting aan het volgen zijn.
Ik zoek op de stafkaart een alternatieve route uit en leid ons terug naar de Staussee Eupen. Het stuwmeer wordt gevoed door de Weser en de Getzbach, die ontspringt in het hoger gelegen veenplateau waar we naartoe stappen.

Via een lange bosweg komen we in het prachtige Naturschutzgebiet Hohes Venn. Via knuppelpaden doorkruisen we het drassige veengebied.
We pikken de GRAE weer op en lopen richting Monschau. De Kaiser-Karls-Bettstatt is een vlakke massieve rotsblok waarop, volgens een legende, Keizer Karel de nacht zou doorgebracht hebben nadat hij verdwaald raakte bij een jachtpartij in het veengebied. Wij kiezen voor iets meer ‘luxe’ en spreiden onze slaapzak in de schuilhut.

Ochtendstond brengt goud in de mond

• Afstand: 25km

Een goudgele gloed verlicht de nevels boven de glooiende Rureifel. Aan de horizon zien we een rij windmolens. Bij de afdaling naar Mützenich wijken we van de GR af en kiezen voor een pad door de wei. Net als in Sauerland zijn ook hier voetbaden voor wandelaars aangelegd waar je de voeten even kan verfrissen.
We lopen naar de burcht van Monschau waarin de jeugdherberg gevestigd is en kijken uit over het toeristische dorpje. Het is nog rustig. De GRAE vervolgt zijn weg door de vallei van de Rur. Bij de Kluckbachbrücke gaat het eindelijk nog eens de hoogte in. De herfstkleuren van de loofbomen wisselen af met de eeuwig groene naaldwouden.

Bij Dedenborn wijken we af van het GR-traject en zoeken de andere oever op waar we onverwacht opnieuw witrood markeringen tegenkomen. Misschien een variant?

De warme herfstzon is zalig. We nemen een kleine siësta. Bij het dorpje Einruhr lopen we langs de Rur verder die hier een stuk breder is door een barrage stroomafwaarts. Na een tweede nacht in een schuilhut beginnen we ons af te vragen waarom we de tent meegenomen hebben.

Rund um der Rurtalsperre

• Afstand: 24km

We steken de Steudamm Paulushof over en klimmen naar de top van de Honigberg. De Eifelsteig volgt de rand van het Nationalpark Eifel dat tot 2005 nog militair domein was en enkel in het weekend kon bewandeld worden. Bij Hirschley kijken we uit over de Rurtalsperre, een indrukwekkend stuwmeer.

We laten de oude Romeinse vestiging links liggen en steken via de Schwammenauel Staudamm opnieuw de Rur over. Opnieuw op de GRAE klimmen we naar het dorpje Schmidt. Bij het uitzichtspunt Hubertus Höhe zien we een dik grijs wolkendek naar ons toe schuiven. Het begint hevig te waaien en te regenen als we het dorp binnenlopen.

Schmidt was tijdens de gevechten in 1944 het strategische doel voor de geallieerden. Bij de strijd van het Hürtgenwald, die het Ardennenoffensief vooraf ging, trachten de geallieerden de controle over de dammen van de Rur terug te winnen. De Duitsers waren namelijk in staat om via de dammen de vallei te doen onderstromen om de snel opkomende geallieerden te stoppen. Vanuit Schmidt konden de Duitse troepen die de Schammenauel dam bewaakten, onder vuur genomen worden.

Het is ijzig koud op het hoogplateau en we vluchten weg in de beboste vallei van de Kall. Schotse hooglanders grazen in het groene weiden langs de Huschselsbach. Verschillende inktzwammen staan in de berm. Aan de overkant van het beekdal komen we een Schaumeiler tegen, een constructie van hout met in het midden een soort schacht waarmee men vroeger houtskool produceerde voor de ijzerindustrie.

Deze keer slaan we ons tentje op bij een zijriviertje van de Kall, de Tiefenbach. Een hert dat aan het drinken was, vlucht snel weg. Het duurt niet lang voor de duisternis valt.

Eifelbrot

• Afstand: 10km

Bij de eerste hap kijken we elkaar meteen aan. Zelfs al laten we de kandijsiroop rijkelijk op onze boterham vloeien, na een eerste zoete hap krijgt de zure smaak van het Eifelbrot snel de bovenhand. Wij houden ervan om plaatselijke specialiteiten uit te proberen maar deze keer is het toch een tegenvaller.

We blijven langs de Kall lopen die wat verder in de Kalltalsperre vloeit. Vroege lopers komen ons in bosjes voorbij en maken rondjes rond het kleine stuwmeer. We fantaseren over wie achter wie aanloopt.

De zon schijnt opnieuw en we trachten zoveel mogelijk onverharde paden op te zoeken. Sneller dan verwacht belanden we in Simmerath. De enige winkel die op Allerheiligen open is, is een ouderwetse bakkerij. We kunnen er wel lunchen. De grote stukken taart lijken erg appetijtelijk maar we kunnen ons inhouden, tenminste tot in Monschau…